ΟΙ ΜΕΤΡΙΟΙ...ΕΩΣ ΛΙΓΟΙ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Μέτριοι άνθρωποι, μέτριου βεληνεκούς (ηθικού και πνευματικού) και μέτριων καθηκόντων/ικανοτήτων, ψηφίζουν-ακολουθούν-υποστηρίζουν μέτριους ανθρώπους διότι στο μέτριο μυαλό τους νομίζουν οτι και αυτοί οι ίδιοι - αν και μέτριοι - είναι ικανοί να διοικήσουν-ηγηθούν-γίνουν "είδωλα"!
Με άλλα λόγια, μέσα σε έναν μέτριο αλλά διάσημο/σελέμπριτι άνθρωπο, μπορούν να "δουν" τον εαυτό τους και οτι μπορούν-θα είχαν ελπίδες- να καταφέρουν και αυτοί, το "σημαντικό" που κατάφεραν τα "είδωλά" τους.
Φαντασιώνονται οτι και αυτοί θα μπορούσαν εύκολα να είναι στη θέση των μέτριων ανθρώπων που πιστεύουν-υποστηρίζουν.
Οπότε τους...βολεύει η μετριοκρατία και γι αυτό έχουμε "πήξει" στο να βλέπουμε μετριότητες να γίνονται δημοφιλείς και "προκομμένοι"!!!

 

Διάβασέ το όλο »

(ΔΕΝ) ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ;;; Ε, ΚΑΙ;;;

Ούτε η ΜΗ-ΥΠΑΡΞΗ εξωγήινων αποδεικνύει οτι υπάρχει κάποιος θεός,
ούτε η ΥΠΑΡΞΗ εξωγήινων αποδεικνύει οτι δεν πρέπει ο κάθε άνθρωπος να έχει πίστη σε μια "ανώτερη δύναμη" που απλά τον αποκαλεί "παντοδύναμο θεό".

Τόσο απλά, τόσο λογικά!!!!!

Οι άθεοι-άθρησκοι "ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ" οτι θα αποδειχτούν λάθος εάν δεν υπάρχουν εξωγήινοι
και οι θρησκευόμενοι "ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ" οτι με την ύπαρξη εξωγήινων θα ηττηθεί/γκρεμιστεί η θεωρία του να έχω τυφλή πίστη σε "κάτι ανώτερο".

Ο ΦΟΒΟΣ των πωρωμένων και των δύο απόψεων είναι αυτός που δεν τους αφήνει να σκέφτονται λογικά.
Ο ΦΟΒΟΣ οτι το σύνολο/ομάδα στο οποίο πνευματικά/ιδεολογικά εντάχθηκαν για να νοιώσουν δύναμη - μη μπορώντας ή όντας ικανοί, να νοιώσουν αυτή τη δύναμη βασιζόμενοι μόνο στην ατομική τους ικανότητα/δύναμη, λογική (για αυτό "κρύφτηκαν" μέσα στο σύνολο/ομάδα)- θα καταρρεύσει.

Απελευθερωθείτε από τους φόβους σας για να δείτε την ομορφιά της ζωής.

Έτσι θα φτάσουμε και στη κανονικότητα και εκεί όπου τα πιστεύω (οι θεωρίες της θρησκέιας) του καθενός ορίζουν.

Το θέμα δεν είναι εάν κάποιος πιστεύει στη ύπαρξη η μη εξωγήινων.
Το θέμα είναι οτι:
α) ΔΕΝ με νοιάζει εάν υπάρχουν εξωγήινοι
β) ΔΕΝ με νοιάζει εάν δεν υπάρχουν εξωγήινοι
Ότι και από τα δύο να συμβαίνει θα συνεχίσω να είμαι το ίδιο άτομο. Δεν θα κλονιστεί η αντίληψή μου για τη ΖΩΗ.
 

Διάβασέ το όλο »

ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ;

Πάνω-κάτω όλοι μας έχουμε αφιερώσει λίγο (ή πολύ) χρόνο από τη ζωή μας για να σκεφτούμε το λόγο που υπάρχουμε επάνω στον πλανήτη, για πιο λόγο/σκοπό ζούμε, ποια τέλος πάντων η χρησιμότητά μας σε αυτόν τον πλανήτη.
Σκέψεις πολλές, πάρα πολλές. Άλλες ορθολογικές, άλλες μεταφυσικές, άλλες θρησκευτικές. Όλες μου οι σκέψεις οδηγούσαν σε διασταυρώσεις, σε αναπάντητα ερωτήματα ακόμα και σε άτοπα συμπεράσματα. Όλα τα ποτελέσματα, όλες οι σκέψεις και τα συμπεράσματα κατέληγαν επάνω σε έναν τοίχο. Τον τοίχο της ανθρώπινης συμπεριφοράς και λειτουργίας.
Τελικά αναρωτήθηκα, μήπως η απάντηση στο ερώτημα της ύπαρξής μας είναι κάτι πολύ πιο απλό;
Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω ορθολογικά την ερώτηση του τίτλου της ανάρτησης και θα πω οτι η ύπαρξη των ανθρώπων στον πλανήτη είναι απλά άλλος ένας κρίκος στην αλυσίδα της εξέλιξης της ζωής. Με πιο απλά λόγια, είναι η σειρά μας να υπάρχουμε (εμείς, σαν άνθρωποι με τη μορφή και την έννοια που δίνουμε και είναι γνωστές σήμερα).
Από τη στιγμή που δημιουργήθηκε η ζωή, αυτή περνούσε σε διάφορα στάδια (εξέλιξη) και απλά αυτήν την περίοδο (η οποία μπορεί να κρατήσει πολλές χιλιάδες χρόνια) είμαστε εμείς οι άνθρωποι (όπως εννούμαστε σήμερα) ένας κρίκος αυτής της εξέλιξης.
Με την εξέλιξη, θα έρθει άλλος ένας κρίκος να προστεθεί, μετά άλλος ένας, μετά κι άλλος κ.ο.κ.
Άρα η προσφορά/χρησιμότητά μας στον πλανήτη είναι η σύνδεση ενός προγενέστερου κρίκου με έναν/τον επόμενο κρίκο από εμάς. Ο τρόπος που (δια)χειριζόμαστε (εμείς οι άνθρωποι) την υπάρχουσα ζωή θα επηρεάσει την "μορφή" του επόμενου κρίκου στην αλυσίδα της εξέλιξης. Υπάρχουμε γιατί είμαστε μέρος της εξέλιξης.
Τόσο απλά!
Δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος/σκοπός που υπάρχουμε.
Απλά είναι η σειρά μας!
Υ.Γ. Ερέθισμα για την παρούσα ανάρτηση πήρα από τον τρελό του χωριού
 

Διάβασέ το όλο »

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΥΣΤΗΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;

Το ερέθισμα για την παρούσα ανάρτηση δημιουργήθηκε όταν συζητούσαμε με μια παρέα για το πως θα μπορούσε να ανακαλυφθεί/δημιουργηθεί ένα τεστ το οποίο θα μπορούσε (σε ανύποπτο χρόνο, δλδ να μην καταλάβει αυτός που "εξετάζεται") να δείξει το βαθμό τιμιότητας, ηθικής και αντίληψης των γεγονότων κάποιου ανθρώπου.

Κύριο θέμα συζήτησης ήταν οι εκλογές που ξανα-πλησιάζουν και η ατιμία-ανηθικότητα των υποψηφίων αλλά και των ανθρώπων/ψηφοφόρων που έχουν δικαίωμα ψήφου και κατα πόσο θα ήταν εφικτό να περάσουν από αυτό το τεστ υποψήφιοι και ψηφοφόροι.

Σε κάποιοα στιγμή, μέσα στο φιλόσοφο περιβάλλον που δημιουργήθηκε περι ηθικής/τιμιότητας και βαθμού/ικανότητας αντίληψης του μέσου ανθρώπου, ακούστηκε και το παρακάτω ανέκδοτο.

Ένα παιδί άκουσε στο δρόμο να αναφέρεται η λέξη "πούστης" και ρώτησε τον πατέρα του τί θα πει η λέξη "πούστης".

- Μπαμπά τι θα πει η λέξη πούστης;

- Θυμάσαι αγόρι όταν ήσουν μικρός και έλειπα για μερικά χρόνια από το σπίτι;

- Ναι!

- Ε λοιπόν εκείνα τα χρόνια ήμουνα στη φυλακή. 

Εκεί που λες, δεν υπήρχαν γυναίκες και κάποιος έπρεπε να κάνει τη γυναίκα. 

Εγώ ήμουν στο ίδιο κελί με έναν άλλο κύριο και συμφωνήσαμε να ρίχνουμε κορώνα-γράμματα και όποιος έχανε θα έκανε τη γυναίκα για μια εβδομάδα.

Την πρώτη εβδομάδα έχασα στο κορώνα-γράμματα και έπρεπε ο μπαμπάς σου να κάνει τη γυναίκα.

Τη δεύτερη εβδομάδα, πάλι κορώνα-γράμματα, πάλι χάνω και πάλι ο μπαμπας σου έκανε τη γυναίκα.

Την τρίτη εβδομάδα ξαναέχασε ο μπαμπάς σου και ξαναέκανε τη γυναίκα.

Την τέταρτη εβδομάδα όμως, έτυχε στον άλλον κύριο να κάνει τη γυναίκα. Αλλά αυτός δεν δέχτηκε να την κάνει. Ε, αυτός είναι ο πούστης!

Όλοι μα όλοι γελάσαμε με το συγκεκριμένο ανέκδοτο.

Το παράδοξο της υπόθεσης ανακαλύφθηκε στην πορεία καθώς αντιληφθήκαμε οτι γελούσαμε για διαφορετικό λόγο ο καθένας. 

Οι περισσότεροι γέλασαν σκεπτόμενοι οτι ο μπαμπάς ήταν ο πούστης του ανέκδοτου και "προσπαθούσε να κρύψει" την ιδιαιτερότητά του υποδεικνύοντας τον άλλον για πούστη.

Οι λιγότεροι γέλασαν σκεπτόμενοι το πόσο δίκιο είχε ο μπαμπάς με την εξήγηση που έδωσε στο παιδί του.

Περιττό να σας πω για το αν ανήκα στους περισσότερους ή στους λιγότερους. 

(Πάντα ανήκω στους λιγότερους, ακόμα και μόνος πολλές φορές).

Αφού παρεξηγηθήκαμε για λίγο μεταξύ μας (οι περισσότεροι με τους λιγότερους) και αφού αρκετοί από τους περισσότερους είτε άλλαξαν γνώμη είτε την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια, καταλήξαμε στο συμπέρασμα οτι το συγκεκριμένο ανέκδοτο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στο τεστ που λέγαμε στην αρχή της ανάρτησης, σαν ένδειξη του πόσο ήθος ή/και αντίληψη των γεγονότων έχει κάποιος άνθρωπος.

Συνεχίσαμε να φιλοσοφούμε για αρκετή ώρα επάνω στο συγκεκριμένο θέμα και συνεχώς καταλήγαμε στο ίδιο αποτέλεσμα.

Όταν ο κόσμος καταλάβει ποιος πραγματικά είναι ο πούστης στο ανέκδοτο, αυτό θα είναι μια ένδειξη οτι ο κόσμος αποκτά σιγα-σιγά κριτική σκέψη, ήθος, πραγματική αντίληψη των όσων συμβαίνουν γύρω του και οτι δεν κοιτάει το δέντρο αλλά το δάσος.

Προφανώς για μερικούς δεν λέει τίποτα αυτή η ανάρτηση. 

Για μένα όμως σίγουρα αποτελεί ένδειξη για το χαρακτήρα του άλλου.

Το ερώτημα πάντως μένει. 

Ποιος είναι τελικά ο πούστης ρε παιδιά;

Υ.Γ. Δεν είμαι πούστης, ούτε έχω κάποιο πρόβλημα μαζί τους.

Διάβασέ το όλο »

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΝΤΟΥΒΛΙΟ

Είναι μερικές φορές που ξεκινάς να περιγράψεις κάποια γεγονότα/καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω σου και διαπιστώνεις στην πορεία οτι δεν μπορείς να τεκμηριώσεις τη σκέψη σου χωρίς να πλατειάσεις και κατ΄επέκταση χωρίς να κουράσεις αυτούς που σ΄ακούνε/διαβάζουν.

Βλέπεις π.χ πως ο επιδερμικός/ευτελής/σταρχιδικός τρόπος σκέψης και οι πράξεις ορισμένων ανθρώπων εκτός κοινοβουλίου δεν διαφέρουν και πολύ από τον τρόπο σκέψης και δράσης της πλειονότητας (νομίζω) των βουλευτών/υπουργών.

Ο ένας πολεμάει/εχθρεύεται τον καπιταλισμό, τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής, το κεφάλαιο, τη συσσώρευση χρήματος σε λίγους, αλλά πάει και γεννάει το παιδί του σε σουίτα με κόστος δεκαπέντε με είκοσι χιλιάρικα, στην ουσία αναιρώντας τα λόγια και τα πιστεύω του. Λόγια και πιστεύω, που τον οδήγησαν στη θέση που βρίσκεται.

Ο άλλος/άλλη βάζει υποψηφιότητα στις εκλογές, εκλέγεται βουλευτής, γίνεται υπουργός γνωρίζοντας οτι για τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια τον έτερον του ήμισυ "κλέβει" αυτό που αυτός/αυτή θέλησε να "υπηρετήσει" (δηλ το κράτος). Και όταν το "μυστικό" μαθεύεται ,αντί να τα παρατήσει, να ζητήσει συγνώμη και να κερδίσει τουλάχιστον τη συμπάθεια του κόσμου,
αυτός/αυτή παραμένει στη θέση του/της, στην ουσία "γράφοντάς" μας κανονικά.

Ο άλλος/άλλη χρησιμοποιεί το παιδί του/της, λέγοντας οτι "το έκανα για το παιδί μου", για να πλουτίσει. Και πάνω που (ίσως) λες οτι, εντάξει δεν πειράζει, όντως το έκανε για να βγάλει πολλά χρήματα για το καλό του παιδιού του/της, βλέπεις οτι αυτός/αυτή θα συνεχίσει να το κάνει για το παιδί του/της. Καταλαβαίνεις τότε οτι το παιδί χρησιμοποιήθηκε για το χάιδεμα των δικών μας αυτιών και για δική του/της "ηθική προστασία".

Και στις τρεις περιπτώσεις (υπάρχουν βέβαια εκατοντάδες άλλες), παρουσία δίνουν η υποκρισία, ο σταρχιδισμός και η ανηθικότητα. Ευθιξία, απούσα. Εγώ βλέπω ίδιο τρόπο σκέψης και στις τρεις περιπτώσεις. Θα μπορούσε άνετα το πρόσωπο του τρίτου παραδείγματος να έχει την ιδιότητα των δύο πρώτων. Η ηθική και των τριών στα ίδια ακριβώς επίπεδα. Οι πράξεις και τα λόγια τους παρεμφερή.

Και ενώ γράφεις/σκέφτεσαι σου έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις.
Ρε συ, αυτό που περιγράφεις είναι το Ελληνικό Κοινοντούβλιο.


Υ.Γ1 Τα παραδείγματα θα μπορούσε να είναι περισσότερα (η διαφορετικά), αλλά τα τρία συγκεκριμένα είναι "φρέσκα".
Υ.Γ2 Τελικά μάλλον πλατείασα.

Διάβασέ το όλο »

Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ (δυστυχώς και στα blogs)

Φυσικά και αναφέρομαι στη (λανθασμένα) βροντόφωνη ευαρέσκεια που εκδηλώνει η προβατοποιημένη μάζα προς τους κάθε λογής "ήρωες".

"Ήρωες" που είτε πράττουν τα αυτονόητα (άρα δε χρήζουν κάποιας ιδιαίτερης μεταχείρισης/επαίνου), είτε πράττουν κάτι το οποίο (για το μυαλό της μάζας) είναι άξιο αποθέωσης. Τα παραδείγματα πολλά..

- πολιτικοί (π.χ για τα νιοστά εγκαίνια κάποιου έργου)

- θρησκευτικοί (π.χ για μια δωρεά)

- τιβι μαϊντανοί ( π.χ γιατί έτσι)

- εφοπλιστές (π.χ για φιλανθρωπία)

- παίκτες ριάλιτι (ανεξήγητο)

- ποδοσφαιριστές (π.χ για μια νίκη)

- μοντέλα (π.χ γιατί έσωσε ένα γατάκι)

- τραγουδιστές (π.χ για αφιλοκερδή παρουσία)

Έτσι είναι τα πράγματα ρε προβατοποιημένη (βλακική) μάζα!

Γιατί αποθεώνεις το τίποτα;

Γιατί χαμηλώνεις τόσο πολύ τον πήχη της νοημοσύνης σου, της κουλτούρας σου, της παιδείας σου, της κριτικής σου ικανότητας;

Μήπως γιατί μόνο τα παραπάνω παραδείγματα είναι ικανός ο εγκέφαλός σου να επεξεργαστεί και να καταλάβει;

Μήπως γιατί κάποιες από τις πιο πάνω ασήμαντες-μηδαμινές πράξεις θεωρείς οτι και εσύ μπορείς να τις πραγματοποιήσεις;

Ή μήπως έχεις μια τόσο μίζερη ζωή που εκδηλώνεις την ευαρέσκεια και τη χαρά σου σε τέτοια ευτελή γεγονότα;

Ξύπνα ρε!

Ανέβασε λίγο τον πήχη, ανέβασε λίγο την ποιότητα στη ζωή σου και στη κρίση σου.

Σταμάτα να γίνεσαι έρμαιο των ορέξεων και της αλαζονείας διάφορων "ηρώων" και "ανύπαρκτων"...

Δεν τελειώσαμε, πάμε και στο "ψητό" τώρα, σ΄ αυτά που έχουν να κάνουν με εμάς τους bloggers.

Ξέρω φίλοι συνbloggers οτι μερικοί (αν όχι όλοι) συμφωνείτε με αυτά που διαβάζετε (άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο). Αλλά δυστυχώς μέσα στην προβατοποιημένη μάζα ανήκουμε και εμείς. Αναπόφευκτα αρκετοί από εμάς ανήκουν σε αυτή την κατηγορία προβάτων που blogoαποθεώνουμε (sic) το τίποτα.

Καλό θα ήταν να σταματήσουμε να εκθειάζουμε και να θεοποιούμε άλλους bloggers για το τίποτα. Όταν λέω τίποτα εννοώ τίποτα.

Δέκα κοσμητικά επίθετα σε στιχάκι, δέκα φωτογραφίες και δέκα ανέκδοτα δε λένε τίποτα από μόνα τους, εάν δεν συνοδεύονται από κριτική σκέψη, έξυπνη επιλογή θέματος, υποφερτή χρήση της γλώσσας, ικανότητα συγγραφής, επιχειρηματολογία ή ακόμα και τη διασκέδαση/ψυχαγωγία που προσφέρει κλπ (φυσικά εδώ δεν συμπεριλαμβάνονται τα "δημοσιογραφικά" blogs).

Δεν πρέπει από τη μία, εμείς (οι bloggers) να φωνάζουμε για την καλή ποιότητα των blogs, για το πόσο υγιής "θεσμός" είναι, για τις ανιδιοτελείς προθέσεις των γνήσιων bloggers και από την άλλη να εκθειάζουμε και να blogoαποθεώνουμε την "ανυπαρξία" (π.χ αυτή η ανταλλαγή βραβείων έχει καταντήσει γελοία).

Στην τελική πως μπορούμε να αποθεώσουμε κάποιον που μόνο εικονικά γνωρίζουμε;

Εικονική αποθέωση; Δεν βγαίνει νόημα.

Ακόμα και αυτά που γράφει κάποιος μπορεί να είναι κείμενα/λόγια τρίτων ανθρώπων.

Όπως και να 'χει, η εικονική (επιφανειακή) αποθέωση δεν συνεισφέρει τίποτα σε κανέναν.

Ούτε σε αυτόν που την κάνει γιατί κατά μεγάλο ποσοστό την κάνει από υποχρέωση ή/και αναμονή ανταπόδοσης,

ούτε σε αυτόν που τη δέχεται γιατί δημιουργεί λάθος εντύπωση /εκτίμηση για τον εαυτό του που θα οδηγήσει σε αλαζονεία.

Με αυτές τις "αποθεωτικές" συμπεριφορές, το blogging θα καταντήσει ριάλιτι σόου.

Αυτό θέλουμε;

Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφέρω δύο πράγματα για αυτούς που καίνε κάρβουνο.

α) Δεν ζήλεψα ποτέ κανέναν και τίποτα

β) Δεν χρησιμοποιώ τους όρους πρόβατο, μάζα κλπ για να επιβεβαιώσω την (όποια) δική μου πνευματική ανωτερότητα.

Χαίρετε...

Διάβασέ το όλο »

ΕΡΩΤΟ-ΑΓΑΠΟ-ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ

Αγάπη...

...είναι να είστε 10, 20, 30, 40 χρόνια μαζί με τον/την σύντροφό σας [δεσμός, αρραβώνας-γάμος, παιδί(α)] και να ΜΗΝ είστε ερωτευμένοι.

Εάν είστε ερωτευμένοι τότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά με την αγάπη.

Θεωρώ μεγάλο ψέμα το να λέει κάποιος/α οτι είναι ακόμα ερωτευμένος/η με τον σύντροφό του ύστερα από +10 χρόνια μαζί.

Επίσης θεωρώ μεγάλο ψέμα αυτό που λένε διάφοροι "γιατροί" και "ειδικοί", πως ένα από τα μυστικά για να "κρατήσει" μια σχέση είναι να παραμείνουν ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλον.

Πιστεύω οτι, όταν δύο άνθρωποι τα "φτιάχνουν", αμέσως γεννιέται μια αγάπη.

Όπως ακριβώς στη γέννηση ενός παιδιού.

Η αγάπη εκείνη τη στιγμή ονομάζεται έρωτας, ο οποίος είναι μία αγάπη σε "παιδική" ηλικία.

Όταν ο έρωτας ενηλικιωθεί (μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, μικρό ή μεγάλο), γίνεται αγάπη.

Φανταστείτε, όπως όταν το μωρό μεγαλώσει αρκετά ώστε να "γίνει" ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος.

Συνεχίζοντας στην ίδια λογική, η αγάπη (όπως και ένας άνθρωπος) περνώντας από το παιδικό στάδιο θα ενηλικιωθεί και όπως και ο άνθρωπος θα πεθάνει.

[ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: Η αγάπη δύο ανθρώπων που πέρασαν από όλα τα στάδια της (έρωτας, ενηλικίωση, θάνατος), θα πεθάνει μόνο όταν "φύγουν" και οι δύο. Μόνο ένας να είναι στη ζωή, η αγάπη που δημιούργησαν θα υπάρχει.]

Δεν μπορούν δύο άτομα, ταυτόχρονα, να αγαπιούνται και να είναι ερωτευμένοι.

Μπορεί βέβαια να υπάρχουν (μικρές) περίοδοι στη σχέση τους που να νοιώσουν ξανά ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλον.

Όμως, και τα δύο να συμβαίνουν μαζί για μεγάλα χρονικά διαστήματα (ή για πάντα), δεν γίνεται.

Τελικά μήπως (και) γι αυτό χωρίζουν εύκολα πολλά ζευγάρια;

Νομίζουν οτι θα είναι μια ζωή ερωτευμένοι με το άλλο μισό;

Βάλτε τη λογική να "δουλέψει"!

Υ.Γ. Φυσικά τα παραπάνω πιστεύω οτι ισχύουν για ένα "μέσο" ζευγάρι ανθρώπων, όπως αυτό ορίζεται από την κοινή λογική.

Διάβασέ το όλο »